Henüz küçük bir çocuktu.Ama büyük hayalleri vardı, hem de çok büyük.Ama bunları kimseye söylemezdi hep içinde tutardı.Bazen geceleri Allah'a yalvarır ağlardı.Bundan kimsenin haberi yoktu.Söyleyebilirdi ama o bunu tercih etmişti.Hayalini kurdukça bambaşka duygular içine girerdi.Bazen sevinir güler, bazen üzülür ağlardı.Bazense heyecanlanırdı.Gerçekten çok istemişti bunu.Şu fani dünyada iyi insan olup Allah'ı ve Peygamberimizi görmekten sonra en büyük hayaliydi.
Hayali şuydu;Bir öğretmen olup bütün çocuklara bilimi, ilimi öğretecekti.Kendi arabası okula gidemeyen çocuklara servis evi ise okul olacaktı.Öylede olmuyorsa defter kitap alıp onların evine gidecekti.
Evet hayali buydu.Bu hayali kimi küçümser kimi dalga geçerdi.Ve bu hayalden sadece bir kişinin haberi vardı.
Öğretmenleri sinirli hem de çok sinirli bir adamdı.Dersteyken ,o, yine hayallere dalmıştı.Öğretmen bunu fark etmiş bir şey dememişti.En sonunda tepesi attı. Onu kulağını çekerek öğretmenler odasına götürdü. Sordu:
-Sen niye dersi dinlemiyordun!?
-Iıı şeyy
-Ney be çabuk
Derin bir nefes aldı ve:
-Çocuklara ilim öğretiyordum, öğretmen olmuştum.Ben öğretmen olacağım!!
Bu cevap karşısında o sinirli öğretmen ağlamaya başladı ve umut dolu gözlerle ona bakarak:
-Aferin oğlum, aferin, dedi.
-Ama sakın benim gibi biri olma...
Bu sözleri söyler söylemez dışarı çıktı.Kulağında hala o cümleler vardı:
"Ben öğretmen olacağım." "Ben öğretmen olacağım.."
« Önceki ::